முக்குணங்களும் முருகனின் ஞான அருளும்

சுத்த தத்துவங்களும் பிரகிருதி தத்துவங்களும்

இந்திய ஆன்மீக சிந்தனை உலகத்தின் தோற்றத்தையும் அதன் விரிவையும் விளக்கும்போது பல நுண்ணிய தத்துவக் கருத்துகளை முன்வைக்கிறது. அவற்றில் முக்கியமானவை இச்சா, ஞான, கிரியா சக்திகள் — சைவ மரபில் கூறப்படும் சுத்த தத்துவங்களின் தளத்தில் படைப்பு வெளிப்படுவதற்கான மூன்று தெய்வீக சக்திகள்.

அதே படைப்பு இயக்கம் பிரகிருதி தத்துவங்களின் தளத்தில் சத்த்வம், ரஜஸ், தமஸ் என்ற முக்குணங்களின் வழியாக இயங்குகிறது. மனம், வாழ்க்கை, உலகம் ஆகிய அனைத்தையும் அமைக்கும் அடிப்படை இயங்கியல் இதுவே.

ஆனால் இத்தகைய உண்மைகள் தத்துவ நூல்களில் மட்டும் மறைந்து கிடப்பதில்லை. பாரம்பரிய ஆன்மீக கற்பனையில் அவை கதைகள், குறியீடுகள், வழிபாடு ஆகிய வடிவங்களில் வாழ்ந்து வருகின்றன. இந்த உண்மையை மிகவும் அழகாக வெளிப்படுத்துவது முருகப் பாரம்பரியம்.

அறிவின் மூன்று சக்திகள்

சைவ மரபில் பரம்பொருள் ஒரு மௌனமான நிலையல்ல. அறிவும் அதன் இயங்கும் ஆற்றலும் பிரிக்க முடியாதவை; அந்த ஆற்றலே ‘சக்தி’ எனப்படுகிறது.

பரம்பொருள் சக்தியாக வெளிப்படும் போது மூன்று அடிப்படை இயக்கங்கள் எழுகின்றன :

• இச்சா சக்தி — விருப்பத்தின் சக்தி, எண்ணத்தின் தூண்டுதல் சக்தி, ஆர்வத்தின் ஆக்கப்பூர்வ உந்து சக்தி
• ஞான சக்தி — அறிவின் ஒளி
• கிரியா சக்தி — செயல் செய்யும் திறன் அல்லது செயல்பாட்டு ஆற்றல்

இவை தனித்தனி சக்திகள் அல்ல; ஒரே அறிவின் மூன்று வெளிப்பாடுகள்.

இயற்கையின் களத்தில் மூன்று குணங்கள்

படைப்பு மாயை அல்லது பிரகிருதி என்ற இயற்கையின் களத்தில் வெளிப்படும் போது அது வேறு ஒரு வடிவில் புரியப்படுகிறது. அப்போது இயற்கை மூன்று அடிப்படை குணங்களால் இயங்குகிறது:

• சத்த்வம் — தெளிவு, ஒளி, சமநிலை
• ரஜஸ் — இயக்கம், செயல்முறை, ஆவல்
• தமஸ் — மந்தம், மறைவு, நிலைமை

உடல், மனம், உணர்வு, செயல் — இவை அனைத்தும் இந்த மூன்று குணங்களின் கலவையால் இயங்குகின்றன. எந்த செயலையும் தொடங்கி முடிக்க இந்த மூன்று சக்திகளும் இணைந்து செயல்படும். இதனால் உலக வாழ்க்கை முக்குணங்களின் இயங்கியலால் நடைபெறுகிறது என்று கூறுவர்.

மலங்கள் நீங்கும் போது அருள்

உலக வாழ்க்கை முக்குணங்களின் இயங்கியலால் நடைபெறுகிறது. ஆனால் சைவ மரபு மனித வாழ்க்கையின் கட்டுப்பாட்டை இதன்மூலம் மட்டும் விளக்குவதில்லை. ஆன்மா ஏன் தன் உண்மையான இயல்பை உடனே உணர முடியாமல் உலக அனுபவங்களில் சிக்கிக்கொள்கிறது என்பதை விளக்குவதற்காக சைவ சித்தாந்தம் மலங்கள் என்ற கருத்தை முன்வைக்கிறது.

அவை மூன்றாகக் கூறப்படுகின்றன:

• ஆணவ மலம் — தனித்தன்மை உணர்வை உருவாக்கும் அடிப்படை மறைவு
• கன்ம மலம் — செயலும் அதன் விளைவுகளும் உருவாக்கும் பந்தம்
• மாயை மலம் — உலக அனுபவம் நிகழும் பொருள் தளம்

இந்த மலங்களின் காரணமாகவே ஆன்மா உலக வாழ்க்கையை அனுபவிக்கிறது. ஆனால் அவை மெதுவாகக் குறைந்து நீங்கும் போது இறைவனின் அருள் வெளிப்படுகிறது.

சைவ மரபில் இறைவன் செய்யும் ஐந்து கிருத்தியங்கள் கூறப்படுகின்றன: படைப்பு, நிலை, அழிவு, மறைவு, அருள். இதில் மறைவு ஆன்மா மலங்களால் மூடப்பட்ட நிலையில் உலக அனுபவத்தை எதிர்கொள்ளும் நிலையைக் குறிக்கிறது. அந்த மறைவு விலகும் போது தான் அருள் வெளிப்படுகிறது.

தத்துவம் வாழும் குறியீடுகளாக மாறும் போது

தத்துவம் கூறும் நுண்ணிய கருத்துகளை பாரம்பரியம் பலமுறை கதைகளாலும் குறியீடுகளாலும் வெளிப்படுத்துகிறது. முருகப் பாரம்பரியத்தில் அறிவின் மூன்று சக்திகளும் மிகவும் எளிய வடிவில் வெளிப்படுகின்றன.
முருகன் — ஞான சக்தியின் ஒளி.
அவரது இரு துணைவியர்கள் மற்ற இரண்டு சக்திகளை குறிக்கின்றனர்.
வள்ளி — இச்சா சக்தி; இறைவனை நோக்கிய ஆன்மாவின் ஏக்கம்.
தெய்வானை (தேவசேனா) — கிரியா சக்தி; உலக ஒழுங்கை தாங்கும் தெய்வீக செயல்.
இவ்வாறு இச்சா, ஞான, கிரியா என்ற மூன்று சக்திகளும் முருகனின் தெய்வீக கதைகளில் உயிருடன் வெளிப்படுகின்றன.

வள்ளி திருமணத்தின் உள்ளார்ந்த பொருள்

முருகனின் இரு திருமணங்களும் ஆழமான உள்பொருளை உடையவை.
தேவசேனையுடன் திருமணம் — முருகனின் தெய்வீக மற்றும் பிரபஞ்சத் தளத்தைக் குறிக்கிறது; தேவர்களின் படையை நடத்தும் தெய்வீக ஆற்றல்.

வள்ளியுடன் திருமணம் — தனி ஆன்மாவின் ஏக்கத்தை குறிக்கிறது.
வள்ளி ஒரு சாதாரண குறவர் பெண்ணாக வர்ணிக்கப்படுவதற்கு ஆழமான உள்பொருள் உள்ளது. அது மனித ஆன்மா இயற்கையின் மத்தியில் இருந்தபடியே இறைவனை ஏங்குவதை நினைவூட்டுகிறது.

ஆனால் இந்தக் கதையில் இன்னொரு முக்கியமான உண்மை மறைந்து கிடக்கிறது. ஆன்மா இறைவனை ஏங்குவது மட்டுமல்ல; இறைவனும் கருணையால் ஆன்மாவைத் தேடி வருகின்றான். அருணகிரிநாதர் பாடும் “வேடர் செழுந்தினை” என்ற திருப்புகழ் இதனை மிகவும் உருக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறது. குறவர் நாட்டில் தினை வயலைக் காத்திருந்த வள்ளியை அடைவதற்காக முருகன் எத்தனை முயற்சிகளை எடுத்தான் என்பதைக் கவிஞர் நினைவூட்டுகிறார்.

வேடர்செ ழுந்தினை காத்திதண் மீதிலி ருந்தபி ராட்டிவி
லோசன அம்புக ளாற்செயல் தடுமாறி
மேனித ளர்ந்துரு காப்பரி தாபமு டன்புன மேற்றிரு
வேளைபு குந்தப ராக்ரம மதுபாடி
நாடறி யும்படி கூப்பிடு நாவலர் தங்களை யார்ப்பதி
னாலுல கங்களு மேத்திய இருதாளில்
நாறுக டம்பணி யாப்பரி வோடுபு ரந்தப ராக்ரம
நாடஅ ருந்தவம் வாய்ப்பது மொருநாளே     (வேடர் செழுந்தினை)

இங்கு முருகன் வெறும் தெய்வமாகத் தொலைவில் நிற்கவில்லை. குறவர் நாட்டில் தினை வயலைக் காத்திருக்கும் வள்ளியை அடைய அவன் தானே அங்கு செல்கிறான்; வேடரின் நிலத்தில், வேடரின் வாழ்க்கை மத்தியில், அவளை அணுகுவதற்காக பல வழிகளை முயற்சிக்கிறான். இந்த கருணைமிக்க அணுகுதலே ஆன்மாவை நோக்கி இறைவன் இறங்கிவருகிறான் என்ற ஆழமான உண்மையை நினைவூட்டுகிறது.

முருகன் இறுதியில் தனது உண்மையான வடிவத்தை வெளிப்படுத்தி வள்ளியை ஏற்றுக்கொள்ளும் போது, அது இச்சா சக்தியும் ஞான சக்தியும் கூடும் தருணம் ஆகிறது. இதன் மூலம் தத்துவ உண்மைகள் பக்தி மரபில் உயிர்ப்புடன் வாழ்கின்றன.

ஞான சக்தியின் ஒளியாக முருகன்

அருணகிரிநாதரின் திருப்புகழ் பாடல்களில் முருகன் வெறும் வீரத் தெய்வமாக மட்டும் வர்ணிக்கப்படவில்லை. அவர் அறியாமையை நீக்கும் ஞானத்தின் ஒளி எனப் புகழப்படுகிறார்.

மனித மனம் முக்குணங்களின் இயங்கியலில் சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறது. ரஜஸ் மனதை வெளிப்புறச் செயல்களில் தள்ளுகிறது; தமஸ் மனதை மறைக்கிறது. முருகனின் அருள் அந்த இருள் அனைத்தையும் கிழித்து வெளிப்படும் ஞான ஒளி எனக் கூறப்படுகிறது. அவரது கையில் உள்ள வேல் — அறியாமையைத் துளைக்கும் ஞானத்தின் குறியீடாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

அருணகிரிநாதரின் திருப்புகழில் வெளிப்படும் பார்வை

அருணகிரிநாதர் முருகனைப் பாடும்போது அது வெறும் பக்திப் பாடல் அல்ல. அந்தப் பாடல்களின் உள்ளே ஆன்மாவின் பயணம் மறைந்து கிடக்கிறது.

உலக வாழ்க்கை முக்குணங்களின் இயங்கியலாக இருக்கலாம். ஆனால் முருகனின் அருள் அந்த எல்லைகளைக் கடந்த ஞான சக்தியின் ஒளி. அந்த ஒளி உதிக்கும் போது மனம் அமைதியாகிறது.

அப்போது மனிதன் உணரும் உண்மை இதுதான்:
ஜீவனிலிருந்து சிவனுக்கான பயணம் தொலைதூரம் அல்ல; அது உள்ளார்ந்த விழிப்புணர்வே. சைவ மரபு இதனை எளிமையாகச் சொல்கிறது: “மலங்கள் நீங்கின் சிவம் வெளிப்படும்.”